Deniz, sıradanlıktan sıyrılıpArkasında biriken dudak izleriniGizlemeye çalışıyordu âciz çocuklardanOnu incitmedenOna dokunmadan felsefe tutarsızlığıylaGül dikiyordu toprağa Ne olup bitmişti o gece Issız sokaklarda yürürken yalnızlığaVe elimde yanık sigaramlaAksak adımlarımı sayarken âşıkaneAnsızın Timur?u anımsadım , Ankara sokaklarındaZaman, anlarını stoklarken pencere arkasındaAfrika?da çocuklar,Küflü ekmeyi paylaşırdı sosyalist düşlerleÜşüyen kimdi peki, güneş altında soyunurken açlığa?Bir tutarsızlık alıyordu beni, nasırlı hıçkırıklarlaBoğazım düğümleniyordu Eli ekmek arayan çocukların parmak izlerine dokunurkenKan renginden utanıyorduÖlüm Tanrı?ya yakınıyorduYedi rengini gizleyen gökkuşağı iseKalbine jilet dokundururcasına rest çekiyordu yağmuraKalabalık sanmıştık oysa komünist aşklarımızı... Cudi dağında temaşa ederken Şatt?ül-Arab şeydalarını??Anroozha??ya dokundurmak isterdim bu defa susuz bakışlarınıSenden sonra...Ellerini uzatırken sonra günahsız çocuklara Bir kralın emperyalist şımarıklığına inatYine, gün batımında
Bırakıyordum kendimi volkanik sevdalara...
‘’23 Nisan’ı unutulan çocuklara…’’
Nisan 2010
Adınız/Soyadınız *
E-mail adresiniz
Yorum Detayı *
